MISSION 21 has entered phase 2!

The enthusiasm is great: with young people from youth communities, their supervisors, artists and the Education & Art (EDA) Foundation. Between October and December 2017, the project MISSION 21 brings creative expression to the attention of 130 young people. After phase 1 has been completed with interviews in January – held with 24 selected young people and their supervisors, to explain what they can expect from this project – the next phase starts with an information meeting.

It is Sunday, February 4th. The young people selected on the recommendation of 5 artists are sitting quietly at the children’s museum Villa Zapakara, waiting for the kick-off of phase 2, and the introduction with artists. Based on the preferences expressed by the young people for two or three art forms, artists will provide the following workshops: creative writing / art performance by Obed Kanape, painting by Fabian de Randamie, dance theater by Dave Simson, and song writing and music by Wendell Gefferie. Representatives of the American Embassy also come along, with a gift for the participants: a backpack, for all the creative baggage they get from MISSION 21, a beautiful gesture. We talk about the workshop program until the Easter holidays. Because the young people seem to be hesitant to ask questions, Dave takes them to the dance floor where they explore the space and meet each other. The supervisors also participate. It unleashes everyone, and it is with great pleasure that we work together on this first meeting.

In the end 19 young people, who have indicated in the interviews with two members of EDA Foundation that they wanted to participate, are split into two groups. From the information session on, three Sundays per month encounters between artists and young people take place at Villa Zapakara. Each time from 14.00 to 18.00 hrs. Sometimes with both groups, sometimes with only one. The young people and the artists have surprised themselves. Obed challenges the young people to present themselves as they wish, and they all manage to step over that awkward threshold and show the others who they are and what they stand for. Fabian lets them experiment with various techniques, and a surprisingly beautiful treasure of small and large works of art has been created on paper and canvas. Dave’s Dance Theater workshop ‘Freedom of Expression’ is good, exciting, and sometimes a little tricky, because young people are challenged to get out of their comfort zone. Finally, Wendell lets the young people work together on writing texts that might become a rap or another song.

Impressions of the workshops

One more Sunday to go in March. Wendell continues with the focus on writing and with Fabian the paintings of one of the groups will be completed. Then an evaluation takes place, with the young people and with the artists. After the Easter holidays, every artist works with the youngsters once more. The follow-up will include several presentations and discussions on themes that the young people themselves have suggested. The young people will then choose which art form they want to continue with, and thus enter the depth, with a theme about which they want to tell something. EDA Foundation is going to seek that depth with Global Shapers Paramaribo, who will provide information meetings after the Easter holidays. In this way, the young people and the artists will work differently in phase 3: alone and together. Four other artists will come into the picture who, in the role of mentor, bring the youth ‘hand in hand’ further, to help them on their way to express their opinions on societal issues.

EDA Foundation is convinced that the project will continue with the same energy, and just as much trust in themselves and in each other! Because that is MISSION 21: hand-in-hand into active participation!

 

Written in collaboration with Ada Korbee

De zonde der zonden?

Een institutie die hele maatschappijen verziekt is de kerk. Volgens veel kerken is homo-zijn de grootste zonde. Sommige mensen mogen hun gevoelens niet uiten. Het lijkt erop dat kerkmensen degene die seks hebben met mensen van hetzelfde geslacht, bewust pijn willen doen. Want door gebrek aan de acceptatie van homo’s, raken veel mensen en hun directe omgeving gefrustreerd. Mensen worden letterlijk weggedrukt, omdat religie naar mijn gevoel zo haat voor deze groep zaait. Wapperend met de bijbel in de hand stimuleert men zo absurde, onnatuurlijke idealen. Hele gemeenschappen tonen disrespect voor andermans seksuele voorkeuren. Zoveel mensen worden ongelukkig, waardoor sommigen zelfs rond lopen met de gedachte dat God niet van hen houdt. Ik kan mij heel goed voorstellen, dat zulke mensen de zin van het bestaan niet inzien, of erger nog, besluiten om uit het leven te stappen. Daarom wil ik niets weten van religieuze overtuigingen. Ik geef liever gehoor aan natuurwetten. Vanuit de overtuiging dat God niemand straft, richt ik mij liever op datgene wat voor de ander niet kan, maar mij wel gelukkig maakt: de goddelijkheid in mezelf.

 

Een mannenman

Die goddelijkheid vraagt zich af: ‘Wat kan verkeerd zijn aan intieme liefde tussen twee mensen?’ Ook al zijn ze beiden van hetzelfde geslacht. Nu besef ik hoe ik zelf verder wil gaan: als mannenman. Een insect in mij fluistert me langzaam toe: ‘Je ontmoet een man, wiens aanwezigheid je tot diep van binnen raakt. Jullie hebben beiden zoveel verlangens voor elkaar. Tje mijn God, wat is daar dan verkeerd aan…?’ Deze vlinder beseft niet hoe daardoor leed kan ontstaan, want liefde is liefde. Wanneer ze zich ervan bewust wordt dat haar tegenstaander het ook niet altijd eens met haar is, geeft ze toe: ‘We mogen verschillen. Niets aan de hand!’ Zo kijkt de schaduw van mijn gedachten terug op mijn angst. En ze begrijpt ook dat niet een ieder in de maatschappij hetzelfde is. Maar verschil brengt een maatschappij in harmonie met haar eigen absurditeit. Helaas hoor ik te veel mensen nog zeggen: ‘Een man die sekst met een man? Dàt is niet normaal.’

 

Liever abnormaal

Omdat ‘normaal’ voor mij alleen als begrip bestaat, heb ik er vrede mee om abnormaal te zijn. Normaal zijn is een ideaal die mij toch niet staat. Bovendien ben ik mens: uniek. Door het uitgangspunt dat iedereen aan dezelfde norm moet voldoen, worden we allemaal in een hokje geplaatst. Ik begrijp niet hoe men kan streven naar een ideaal. Hoe gek moeten we zijn om dit nog langer in stand te houden? Wat ik wel begrijp, is dat God rekening heeft gehouden met de kracht van verschil, en diversiteit in hemel en hel maakt. Zou hij daarom ook niet meerdere soorten in de natuur willen? Zo luister ik naar mijn eigen natuur: ‘Mijn kakkerlak en mijn vlinder werken samen als een stuwende kracht.’ Een andere absurditeit dan die van de maatschappij. Daarom wil ik zelf het contact met God in stand houden. Ik vraag me niet meer af wie mij garantie moet geven van Zijn wil. Is het echt dat ene instituut? Omdat ik er nu zo naar kijk, ervaar ik innerlijke rust, liefde en respect voor mezelf en voor de ander. Dus prettig om dat gedoe, met die label om normaal te zijn, van me af te zetten. Dan zeg ik het aan mezelf: ‘Je draagt als boeler bij aan diversiteit.’

 

Kracht van diversiteit

Diversiteit in de natuur is overal zichtbaar. Het is mooi, en van die schoonheid genieten wij allemaal. Dat mensen in de maatschappij ook verschillende seksuele behoeften hebben, is vanzelfsprekend. Zo vullen wij elkaar aan. Seks is niet alleen bestemd zodat de mensheid zichzelf in stand kan houden. Het is een biologisch feit dat twee mannen of twee vrouwen geen kinderen met elkaar kunnen verwekken. Men zou dus kunnen stellen dat de kans voor overbevolking zichzelf reguleert, juist door mensen die zich aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht. Bovendien, te veel kinderen in de wereld ondergaan een onmenselijk bestaan. Door ook echtparen van hetzelfde geslacht het recht te geven om gezinnen te onderhouden, wordt er ruimte geschapen om deze kinderen een beter bestaan te laten hebben. Het is in mijn ogen niet goed dat hetro’s meer recht hebben dan homo’s. Met elkaar nuchter zijn over onze verschillen, stelt ons in staat om samen gelukkig door het leven te gaan. Daarom wil ik anderen motiveren om  gelukkig te zijn. Tenslotte hebben we allemaal de verantwoordelijkheid om onze gemeenschappen zo goed mogelijk op te bouwen. Gelukkig en apart zijn is daarbij de kracht.

 

Ik vind het niet erg om apart te zijn. Tegenstellingen maken een maatschappij veerkrachtig, wel met de voorwaarde: heb uw naaste lief zoals uzelf. Indien het nodig is om deel te nemen aan de zonde der zonden, om in mijn kracht te staan en bij te dragen, liever dat dan maar. De gedachte dat mijn God een diversiteit aan hellen heeft gemaakt, maakt mij rustig. Ik begrijp wel degelijk dat Hij precies zo heeft gezorgd voor minstens een hel die heel dicht tegen een hemel is.

Zeg nòòit nooit

Mensen die extreem doen in het openbaar, om voor hun rechten op te komen, zijn gestoord. Iedereen kent vast wel een extravagante Men Sleeping with Men (MSM). Boelers, zoals we MSM in Suriname kennen, zijn er in diverse variaties. Ze hebben verschillende persoonlijke voorkeuren: wel of niet openlijk ervoor uitkomen, zich als vrouw te kleden, of juist schuil gaan achter het masker van stoerdoenerij. Een man die seks heeft met een man is toch gewoon mens, en dus vrij te doen wat en hoe hij wil? ‘Waarom het etiket zo nadrukkelijk opplakken?’, dwaalt weer voorbij in mijn hoofd. Eerst zag ik de noodzaak niet dat LGBT’s met de Comming Out Week om aandacht vragen voor hun rechten. ‘Een boeler die een gelijkwaardige behandeling wil, hoeft niet extreem te doen’ dacht ik.

 

Die ene foto

Extremiteit met als doel vragen om aandacht, is al heel lang bekend. Activisme is volgens mij een goed voorbeeld hiervan. Dit brengt me naar die ene foto, van een zwarte en een witte man. Beide naakt uitgebeeld, en hun erecties duidelijk zichtbaar. Een beeld dat me raakt, wanneer ik als vertegenwoordiger vanuit Suriname mee doe aan een programma voor MSM in Frans Guyana. Foto engagement is een onderdeel van de activiteiten. Ik word gegrepen door het besef dat opduikt zodra ik me afvraag welke foto mij het meest aanspreekt en waarom. In dit kunstwerk zie ik vier belangrijke zaken die in de context van mijn eigen kunstpraktijk als problematisch verborgen liggen: dominantie, racisme, kapitalisme en seksualiteit. Zodra ik dit besef, sluipt het gevoel van bevrijding mij heel langzaam te binnen. Ik maak deel uit van een groepje mannen en raak geïnspireerd door wat me ineens binnenvalt: een stem zijn voor MSM. Zo wil ik onderzoeken wat ik eerst niet snap. De verhalen van verschillende mannen grijpen me. Ik ben zelf ook verrast van mijn verhaal, of nog beter gezegd: van het inzicht dat ik krijg. om ook bij te dragen aan  wat ik niet waardig acht.

 

De kunst van de kunst

Om iets waarover ik een oordeel heb in praktijk te brengen, is een kunst. Omdat kunst inspireert, gebruik ik het als voeding voor mijn ziel. Zo brengt schilderen mij al heel lang in contact. De uitersten in mezelf komen respectvol in debat en ik raak aan het mediteren. Dit psychologische middel helpt me om kracht te putten en mezelf te motiveren om te alleen te participeren in een wereld die ik abnormaal vind. Maar langzaam kruipt mijn behoefte om het gevecht anders aan te gaan. Dan zoek ik de vorm van me wel interactie met anderen geeft op, om samen iets aan de wereld te vertellen. Zo zie ik performance als hoogste ideaal voor mijn behoefte die ik zelf ook niet snap.

Maar ach, de kunst geeft me alle ruimte om mij ook te plaatsen in het rijtje van die mensen. Is deze groep dan echt niet goedwijs?

Kinderbaas

Gevangen

In een huis van de staat

Gedwongen,

bekeken worden

In een huis van de staat

Gedwongen,

betast worden

In een huis van de staat

Daar gaat een huisbaas

Met zijn grote tolie,

in een kindergat

In een huis van de staat

Diep naar binnen,

in een kind op straf

Daar gaat een huisbaas

Tje mijn god…

Hoe kan dat?

How artist connect with young people

As a winner of the 2017 Alumni Engagement Innovation Fund (AEIF), I can work with other artists and youth (age 13 – 24 years). Thanks to this opportunity, Education & Art (EDA) Foundation can host a project in this year for youth from several disadvantage communities and artists. Participants will work together and individually to experience the right of culture and right of freedom of expression. Hand in hand into active participation, known as MISSION 21, is the project’s name.

MISSION 21 is a mentoring project for artists and young people to interact using an out of the box approach, while discussing social issues. The project is divided in 4 phases: organize creative activities in youth communities; provide workshops on several art forms; guide youth in an art form and a theme of choice; and prepare a final presentation. Peer to peer motivation is essential during the execution of MISSION 21.

So far young people from four children’s homes have worked on wall paintings, painting words while reflecting on themselves, and they also “pimped” their old shoes. These activities took place in November, and more will take place in December. The artists are Obed Kanape (spoken word artist), Overdo Berghout (visual artist), Maikel Tjin (fashion designer), Fabien de Randamie (visual artist), and Wendell Geffrie (rapper). I have already witnessed the impact of Mission 21 during these activities.

Pictures taken from several outreach activities

Obed Kanape was able to motivate those with whom he worked at ‘Hoop Voor Kinderen’, to look at themselves, be open to grow as trees, and share their feelings – sometimes with tears. In an email the head of ‘Hoop Voor Kinderen’ expressed her gratitude for the event that touched the youth and helped “the kids to deal with their past.”  Overdo Berghout went to ‘Het Parelhuis’ and ‘Claudia A Foundation’, where he focused on the protection of our heritage. He explained to the youth what heritage is and why it is important to protect it. Maikel Tjin went to ‘Nos Kasita’ and worked with the youth to “pimp” old shoes. During the evaluation at ‘Nos Kasita’ it was obvious that ‘the kids’ had fun. Some considered to get dressed in the shoes they pimped themselves.

At the end of each activity the artists selected three youth that will be given the opportunity to participate in an art workshop and be guided during this project. After the artist is done with his part, EDA Foundation interviews the selected youth to find out what their interests are. Phase two of the project will be designed based on the interests of the selected youth. But before we get there, there are more creative activities to be held at ‘Stibula’, ‘Siswa Tama’, children’s home ‘Saron’ and ‘Maria Internaat’.

Published in newsletter of Suriname America Almuni Association | December 2017

Identity as motivation

To let young people think about inspiration and feel confident within themselves

We are listening intensively, and looking with big eyes, to what an artist from Paramaribo is about to tell us. His story is mainly about three ingredients for success: knowing what you want, knowing what you can, and knowing who you are.

At the beginning we stand up and start walking around the classroom. To get us loose, the artist calls out something. It is about his unique hair style, the love for art or what comes to his mind at that moment. Then, some of us, one by one dare to speak out about what makes us unique too. Who has similar thought or feeling as the one that called something, joins the person who made that statement. The rest of us will stand as far away as possible from that group.

When we are back in our chairs, EdKe introduces himself. He then talks about his personal experience as a student in secondary school, about the arts, the resistance and support in search for a dream. Especially looking for who he is. It is January 24th, and he visits each class to speak for 10 minutes. According to him, students of VOJ Albina are great young people. Some of us hear his story before seeing the movie ‘Jesse Owens’, and others after the movie ‘The Gaby Douglas Story’. It is a motivational package with films about ‘black’ Americans with the theme ‘Equal Enjoyment’ and the story of this Surinamese artist.

The answer to what an individual really wants, according to the artist, is within himself. “Or does it lay in two places within?” he asks pointing to his heart and head. Where present, the teacher listens carefully as well. EdKe also tells us about the importance of fear: “It is OK to have fear, but not the intention to hold back to make the first step towards your goal.” In his opinion one should dare himself and walk towards his own dream. The beauty in daring is that it puts an individual in a position to discover the power of the self. “If necessary, you fall flat on your face! And then you get up and continue again. And you learn.”

EdKe is very happy with the choice of this film festival, he tells us. It gives non-white people like us the opportunity to recognize ourselves even better in it. “Through these and other films, or songs, we can get inspiration. We can also think about what it triggers in us and what appeals to us exactly, to examine who we really are. Then we think about his words, and some of us have a lot of questions and comments. The time, even though it sometimes runs a few minutes over, is too short.”

Then, as if intentionally the best remained for last. After the break, the groups that have seen the movie do not even need to loosen up. On the contrary, we dare to say what the movie touches us. When back in the classroom a shy student transforms into a strong young woman who remains loyal to the way she perceived the story of the movie. Our curiosity is increasing, and we show the need for more of such moments in school.

Published in newsletter of Suriname America Almuni Association | April 2017

All colors are sweet

Seen through the glasses of teenagers in children’s homes 

“To change, we need to get together and talk. If we understand ourselves and work towards it… then there will be a change.” A group of girls from SISWA TAMA and a mix of boys and girls from SARON took me into their party between November 7th and December 19th. These teenagers – of two children’s homes in Paramaribo – have fed me with what I brought them weekly. This time ‘Our Environment’ is on the menu. During these 5 weeks, they engaged twice a week with Miguel Keerveld (known as EdKe and EzinomraH).

The fun begins and twice a fight. But Yah! Once it gets too busy – or we cannot tolerate each other – we take up a minute of complete silence. After that, we go back and continue to bring the other in our world and vice versa. We are children and also hit the child in our coach and some of our supervisors. There is magic. When the first part finishes, most of us like to continue and experience more of it. Everything we do leads to something.

Drawings, showing a cadence of nature and culture, tell you something. We dare to think about Suriname after 40 years : special flags and even skyscrapers. We see our stories when we walk into the second part. It is really our own thing. Some of us also dare to tell the public what we experienced. Others perhaps took the opportunity to take photos with the new U.S. Ambassador in Paramaribo. At the exhibition “Ripple Effect” a visitor hears two people talking about some of our flags “that cannot be done.” EdKe shrugs and EzinomraH has a mysterious smile. The same as when one of us concludes during the evaluation: “It was fun and educational. Only I think it was not good when you mock my god.”

We listened, drew, watched videos and heard about the effects on the environment. Furthermore about the consequences for humans, animals and plants. In between we alternated with pictures of and talked about art, presented ourselves and our work, painted and got to know each other better. Thus, we mold ourselves a picture of some things. Sharing our message about protecting the environment did us good. Can we conclude that we were playful but seriously philosophizing? Yes … we dared alone and together. There was exchange of information between us. And we learned from it. We also took in between roads that took us to things we do not always talk about easily. When it did not work for some of us, we wrote it down. What if we continue this event together with other young people, who live at home with mom and dad? Then we can tell more stories about the rainbow of the future. This part of our story ends with the presentation at the second part: “Now the water is expensive… today to pay the water bill, because we are only playing with water.”

Tumpi Flow – on behalf of the children of both homes.

Published in newsletter of Suriname America Almuni Association | April 2016

De Samenvloeing

Die kakkerlak zei het altijd al: ‘de plek waar je graag alleen zit is machtig.’ Dan zit rustig uit te kijken op de samenvloeiing van de Suriname- en de Commewijnerivier. Twee waterwegen houden vanaf hier de handen vast, om als eenheid over te gaan in zee. Ik kijk naar achter en naar voren in het leven, soms een beetje verdwaald. 

In een tijdelijke atalier had ik ook een fantastisch uitzicht op het IJ, een voor Amsterdam belangrijke rivier. Toen was ik drie maanden in Nederland, mijn eerste keer in Europa. Dat ik er verdwaald van zou raken, had ik me niet voorgesteld. Na deelname aan een kunstfestival in Noordwijk belande ik bij Dedato. Hier heb ik twee maanden lang drie dagen in de week meegelopen. Stage lopen in een Nederlands bedrijf is niet verkeerd, dacht ik. Ik speelde een beetje en ontdekte nieuwe dingen, zoals Le Courbusier. Op de andere dagen probeerde ik aan de slag te gaan met schilderen in een bestemmingsloze ruimte van dat ontwerpbureau. Of ik bezocht musea, wat de Europese ervaring eigenlijk ‘zwaarder’ maakte. Ik werd geconfronteerd door al dat kunst snuiven. In dat tijdelijke atalier trok ik mij daarom regelmatig terug. Maar het schilderen lukte echt niet. Vaak zat ik met een jointje om alle indrukken te verwerken, of braaf aan de computer te tekenen.

 

Enkele indrukken van de periode bij Dedato.

Toen ik terug was in Suriname en ik lekker te Nieuw Amstedam zat, die samenvloeing, besefte ik dat ik in de war was. “Weet je wel wat je verder gaat doen?”, klinkt het. Wat op dat moment zeker vast stond, is dat ik mijn studie Infrastructuur aan het Polytechnic College (PTC) zou laten. ‘Daarmee bevredig je jouw ziel niet.’ Dit geklets van EzinomraH, die kakkerlak, hield me bezig. En ‘ik vind niet wat ik zoek’, constateerde ik zelf. Dat gefluister van EdKe, mijn andere alterego, moest me rustig maken. Deze vlinder en die kakkerlak zijn twee tegenstaanders in me, waarvan ik toen als vond dat ze eens moesten gaan samenwerken. ‘Kunnen jullie de rivieren op deze plek niet als voorbeeld gebruiken?’, vroeg ik me nog alleen maar af.

Vanaf waar die twee rivieren samen verder gaan, vroeg ik me ook af: ‘Wat dan..?’ Lang terug kwam ik al hier, op dagen waarop ik geen zin had om zoveel uren les te volgen op school. Meestal heb ik iets bij mij, om de dialogen in mij op te vangen. Misschien komt er ooit nog een dag waarom ze me ook leiden naar een samenvloeiing.

Creativiteit, een missie

Ik voelde mijn ogen nat worden. Toen keek ik om me heen, om te zien of iemand het door had. Een ieder keek erg aandachtig naar de video’s die tijdens de presentatie van Amercans for the Arts werden afgespeeld: Encourage Creativity. Deze video’s laten kinderen aan het woord, en een meisje legt uit wat kunst is en waartoe het bijdraagt. Als participant van International Visitors Leadership Program (IVLP) in 2015 werd ik geraakt door de presentatie over Arts Education van Americans for the Arts in Washington DC. Mijn kunstenaarschap werd aangesproken. Nu intenser dan ooit.

Video credits: Americans for the Arts, USA

Het muntje viel als lood: direct! Ik kreeg opnieuw de bevestiging dat kunst een enorme kracht is voor een persoon, dus ook voor een gemeenschap. Het was alsof opnieuw iets in mij ging leven. Terwijl ik in gezelschap was van verschillende mensen betrokken bij kunst, begon ik door te krijgen dat er meer is wat ik kan doen. Ik kreeg het lef mij voor te nemen: meer jongeren kunst te laten ervaren. Tot aan dit besluit was kunst het verwerken van datgene wat mij bezig hield. Meestal persoonlijke ellende. Op den duur mocht mijn kunstenaar-zijn definitief veranderen: ik wilde steeds meer met anderen interacteren. Niet meer alleen duiken in een schilderij waar afgedekte gezichten door hoeden iets verbergen.

Hoewel ik de kracht van mijn creatieve betrokkenheid altijd heb ervaren, bracht IVLP mij tot inzicht en acceptatie, dat kunst meer is dan het reflecteren op mijn identiteit. Kunstenaar zijn werd dan: het uiting geven aan mijn rol als actieve burger. In de strijd om grip te krijgen op mijn kunstenaarschap heb ik ooit alle schilderijen, kunstboeken en datgene wat gerelateerd was aan mijn artistieke betrokkenheid vernietigd. Dat alles verbrandde ik in 2012. In 2015 toen ik vaststelde dat kunst niet weg te denken was in mijn leven, keek ik even terug: alles verbranden was ergens goed voor. Het maakte plaats voor nieuwe dingen. Niet gewoon voor mijn andere bezigheden, zoals het adviseren en ondersteunen van bedrijven bij het opzetten en onderhouden van managementsystemen. Het bracht me kracht om een andere kunstenaar te worden.

Video credits: Americans for the Arts, USA

In 2017 ontwikkelde ik het project MISSION 21 waarbij kunstenaars werken met jongeren. Mogelijk was ik nog steeds opgeladen door het kruid waarmee ik beschoten was toen ik gefascineerd zat te luisteren naar de presentatie van Americans for the Arts. Minstens een keer schoot ‘Surinamers voor de kunsten’ door mijn hoofd. Op dat moment vroeg ik me af: ‘Hoeveel mensen vrezen dat kinderen ruimte geven om creatief bezig te zijn ten koste gaat van schoolprestaties?’ We hoeven niet allemaal de titel van kunstenaar te dragen. Maar als er meer mensen met een creatieve geest zouden rondlopen in dit land… dan waren regering en volk vast wel een stuk verder.

AIR Arquetopia

Arquetopia SUMMER 2017 Special International Summer Academic Program

A 6 weeks artist in residency program at Arquetopia Foundation for Development, in southern Mexico. I participated in workshops and seminars with other international and local artists. Besides that I also focused on a self guided program.