Indrukken op weg

De reis naar het maken van ‘Aisa Aya’ begint. Het is 25 mei 2017 en ik vertrek voor artist in residence. Ik heb er veel zin in. Vanaf Paramaribo vlieg ik naar Miami. Dan blijf ik een nacht bij Rosie en Roy Gordon slapen. De volgende ochtend ga ik verder.

Nadat ik in Miami land, ga ik rechtstreeks naar PAMM (Perez Art Museum Miami) waar ik Rosie Gorden (oprichter van Diaspora Vibe) ontmoet. Hier is er een expositie van John Dunkley’s werk. Deze Jamaicaanse kunstenaar is tot dit moment bij mij nog onbekend. Een vaag beeld met overeenkomsten van dat wat hier wordt gepresenteerd lijkt genageld in mijn herinnering. Misschien heb ik zijn werk eerder gezien, of over hem gelezen? “Toen dus niet veel indruk op mij gemaakt”, concludeer ik. Door de bijbehorende Art Talk van Nicole Smythe-Johnson en Diana Nawi verandert dit. Ondanks dat ik van slaap bijna omver val in de zaal waar de presentatie wordt gehouden, maken Dunkley en zijn werk nu wel indruk op mij. De presentatie over de maker, zijn stijl en techniek voedt de zaal rijkelijk. Zo sla ik mijn eerste indrukken van deze reis op.

In ‘Museo de Arte Moderno de Mexico’ raak ik erg onder de indruk door werk van German Cueto. “Wat een harmonisatie in het gebruik van vorm en techniek”, denk ik bij mezelf. In zijn werken zie ik mannelijkheid en vrouwelijkheid in balans met elkaar. Hierin ontstaat er synergie, wat het materiaal magisch transformeert. De dialoog die Cuerto’s werk met mij aangaat, is boeiender dan die van de andere werken in dezelfde zaal. Ik raak erdoor geïnspireerd. “Zo zou ik Aisa Aya ook vorm kunnen geven”, schiet voorbij in mijn hoofd.

Werken German Cueto.

In een andere zaal neemt de inspiratie in mij toe. Aan de buitenwand van deze zaal staat een prachtig abstract beeld, wat mij hartelijk uitnodigt om naar binnen te gaan. Dan kom ik werk van Jean Arp tegen. Als ik eenmaal gevangen ben door de beelden die ik hier zie, realiseer ik me de worsteling die ik zelf heb met het maken van abstracte werken. “Of is het meer de moeilijkheid om herkenning los te laten?” Adembenemend is wat ik in deze ruimte ervaar. De kracht van die eenvoud neemt me mee. Later (op weg terug naar Hostal 333) wanneer ik ontdek dat ik mijn portemonnee kwijt ben, schieten de beelden die ik heb opgeslagen van Arp mij te hulp, om mijn emotie te kunnen verwerken. Gelijk denk ik aan de gekleurde vellen A4 die ergens onderaan in mijn back pack liggen. Dan haal ik de attributen die nodig zijn tevoorschijn, om zo zelf aan de slag te gaan met eenvoudige vormen. De eerste werken uit de serie collages ontstaan. Zo komt het verdriet van mijn verloren portemonnee aan een eind.

Werken collectie Arp Foundation.

Tijdens mijn eerste museum ervaring in Mexico Stad maak ik verder kennis met de grote Mexicaanse kunstenaars Diego Rivera, David Alfaro Siqueiros en Manuel Rodriguez Lozano.  Van de eerste twee ben in overtuigd van Vincent van Gogh’s invloed. Het werk van de derde neemt me mee naar Pablo Picasso zijn blauwe periode, en mijn eigen zwarte tijdperk. “In Lozano’s werken kan ik communiceren met de dood”, weet ik mezelf zachtjes te vertellen. Aan het eind van de dag ben tevreden over mijn bezoek aan ‘Museo de Arte Moderno de Mexico’.

Werken Diego Rivera.

Werken David Alfaro Siqueiros.

Werken Manuel Rodriguez Lozano.

De volgende dagen gaat het bezoeken van musea natuurlijk door. Ik maak goed gebruik van een ‘Lonely Planet’ handleiding in combinatie met een kaart van het centrum van Mexico City. Deze kaart, die ik bij aankomst op de airport heb kunnen bemachtigen, is gedurende de hele tijd mijn beste vriend. Mijn mobiel die vol gebreken is, kan de geavanceerdheid van de ‘Google Map’ app niet aan. Zelf vind ik het prettiger én erg leuk om een grote map uit te vouwen en dan te bestuderen. Zo zoekend bezig zijn geeft mij veel meer het gevoel dat ik op ontdekkingsreis ben.

Gebouw Museo de Arte Popular.

Met de metro op stap gaat heel makkelijk in Mexico City. Het is een wat minder ingewikkeld systeem dan die van New York bijvoorbeeld. Dus ik ga lekker mijn gang en bezoek in de week dat ik me vermaak in deze grote stad, vol van musea en betaalbaar eten, nog de volgende musea: ‘Palacio de Bellas Artes’, ‘Museo de Arte Popular’, ‘Museo Mural Diego Rivera’, ‘Museo Tamayo’, ‘Museo Nacional de Arte’ en ‘Museo Nacional de Antropología’. Met uitzondering van ‘Palacio de Bellas Artes’, waar ik te dicht op de immense murals van Rivera en Siqueiros moet staan, geniet ik van alle andere bezoeken. Uiteindelijk ontdek ik nog werk van Rufino Tamayo. Ook zijn werken spreken me aan. Hierin zie in een zekere wreedheid terug. Misschien meer verborgen dan in de werken van Francis Bacon, van wie er ook een werk in het museum van Tamayo te zien is. “Zou het die wreedheid, waarvan ik vind dat die iets te onderontwikkeld is bij mij, zijn die mij het meeste fascineert in deze werken?”

Werken Rufino Tamayo.

Gebouw ‘Museo Nacional de Antropología’.

Behalve genieten van de variatie aan beeldende kunst, raak ik onder de indruk van de collectie die ‘Museo Nacional de Antropología’ heeft. Het gebouw alleen is al een lust om te ervaren. Maar het wordt een zoektocht om het te vinden. Omdat dit museum en dat van Tamayo in een park liggen, waarbij de bomen zo dicht op elkaar zijn dat je nauwelijks de gebouwen kunt zien, loop ik ze heel makkelijk voorbij. Nadat ik van een aantal mensen de aanwijzingen krijg en het nationaal museum voor antropologie nog niet vind, geef ik het op. Ik besluit naar dat van Tamayo te gaan. Met “deze is toch niet zo ver van de vorige en mogelijk ben ik intussen dichterbij ervan”, weet ik mezelf te troosten. Door al dat lopen, voel ik het al aardig in mijn rug. Zodra ik, weer na aanwijzingen van mensen, denk te zijn bij ‘Museo Tamayo’ en dat ook bevestigd krijg van een mevrouw die ik voor alle zekerheid nogeens vraag, blijkt dat het gebouw dat van het museum voor antropologie is. Nou, ik blij en dankbaar dus. Dan breng ik de rest van de middag hierin door. Ik geniet op mijn gemak van de zeer uitgebreide collectie. Eerst bekijk ik de collecties op de begane vloer, neem een lunch pauze en vervolg met de collectie op de verdieping.

Indrukken ‘Museo Nacional de Antropología’.

Tot mijn verbazing kom ik na mijn bezoek aan het antropologisch museum, op weg naar het metrostation, alsnog langs ‘Museo Tamayo’. Het blijkt dan nog open te zijn tot 20.30 uur, en gratis. Dus trek ik nog even door. Zo eindig ik mijn musea tour in Mexico City. De volgende dag is bestemd voor de trip naar de piramiden van Teotihuacan. In een volgende blog vertel ik over deze ervaring.

 

2 thoughts

  1. Mooi stuk …. met interessante reflecties op je eigen werk en je Zijn.
    Het maakt nieuwsgierig naar de kunstenaars, ik ga de links bekijken.
    Veel succes op het vervolg, warme groet!

    Like

Comments are closed.