Met de boot

Vertrokken! Nadat de tweede artist in residency ook voorbij was, besloot ik naar een andere stad in Peru te gaan. Met de boot reizend van Pucallpa naar Iquitos. Wat een ervaring. Ik was daar blij om en ook erg enthousiast. Niet wetende wat mij te wachten stond. Helemaal niets erg dus…

Zondag rond 12 uur smiddags. Ik verhuisde van een hostel naar de boot. Het aantal mensen was veel meer dan wat ik de dag ervoor zag. Zaterdag kwam ik kijken naar de omstandigheden en liet me informeren over hoe het aan toe ging. Bij mijn aankom, kon ik mijn hangmat gelukkig nog ergens hangen.  Later bleek dat de creativiteit van de mensen ze in staat stelde om echt overal een hangmat te plaatsen. De dag ging snel, en het aantal mensen op de boot nam meer en meer toe. Uiteindelijk waren er veel meer mensen dan de toegestane maximale capaciteit van 200. Van een medepasagier (een van de weinige mensen waarmee ik wel Engels kon praten) hoorde ik dat er volgens de capitein zo’n 400 mensen waren geregistreerd.

Maandag en ik maakte mij klaar voor vertrek. Ik wist dat de reis 3 tot 5 dagen moest duren. Voor vertrek kregen we wat te eten. Eenvoudig: rijst in een sausje met een beetje bonen. Wie geluk had, zag een klein stukje kip. De rest mocht het doen met de geur of de gedachte van het vlees. Gelukkig voor de bemanning van het schip, dat kreeg ander eten. Aangezien mijn hangmat dichtbij de keuken hing, was ik snel in de rij als de bel voor eten afging. Wie mij kent, zal denken: vreselijk voor hem. Integendeel… Ik liet me volledig gaan in deze nieuwe realiteit en beleefde mijn eerste twee dagen op de boot ‘Henry 3’ met volle teugen.

Het was vollemaan toen we vertrokken. Het werden zes dagen op die boot. Elke dag sloeg ik twee van de drie maaltijden over. De prijs voor de boottrip van 100 soles (gelijk aan USD 30), en was inclusief het eten. Smorgens en ´s avonds kregen we soep of pap…. Steeds hetzelfde? Tijdens mijn verblijf in Pucallpa had ik al drie weken lang mijn best gedaan om braaf pap en soep te nuttigen. Een tegenstelling tot wat ik normaal doe. Je begrijpt dan dat ik het op den duur echt niet meer aankon? In Mexico bijvoorbeeld, liet ik de soepen bijna elke dag staan. Toen had ik nog veel keus wat eten betroft. We hadden een echte chef kok, die elke dag drie gerechten maakte. Op rouwe tomaat en soep na, at ik alles die hij aan maaltijden werden aangeboden. Zie je wel… ‘ik kon ook een beetje mee doen’. Ook in Peru… En toch! Drie weken in de residency bij Centro Selva had ik vaak het gevoel dat ik gevangen zat. En dat kwam juist nieteens van het eten daar.

Ik maakte nieuwe vrienden van allerlei leeftijden tijdens mijn boottocht. We deelden verhalen, eten of een beetje frisse lucht aan de voorkant. De kinderen waren erg leuk. We dansten, zongen en lachten. Bij de ouderen, vooral mannen, was het een ander verhaal. Interactie met hen voelde alsof ze mijn energie zogen. Mijn Spaans ontwikkelde zich en ik voerde gesprekken met mensen. Stel je voor dat ik niet had geslapen tijdens mijn Spaan lesuren op school, dan zou ik minstens drie maal zoveel kunnen babelen.

Meer indrukken hoe vol de boot was.

Zaterdagavond en we kwamen aan in Iquitos. Het was druk op straat. Erg touristisch, met een prettige sfeer. Ik had vlees en koffie nodig. Nadat ik me had aangemeld, in de hostel waar ik zou verblijven, ging ik gelijk opzoek naar wat ik nodig had. De hostel was de goedkoopste die ik ooit in mijn leven ben tegengekomen. Voor USD 5 per avond had ik een bed en toegang tot internet dat het niet of nauwelijks deed. Ik was tevreden.

Terwijl ik aan de PC in de woonkamer zat, opzoek naar een beetje internetverbinding, werd mij al een bier aangeboden door een van de andere gasten. De gasten waren vooral jonge mensen uit Spanje en Duitsland die net hun studie hadden afgerond. Na dat biertje ging ik eindelijk weer een keer voor deze week goed baden. Op de boot durfde ik het niet, en hield het bij tanden poetsen en een natte doek. Na dat bad, gingen we met z´n drien naar een club. Het werd een gezellige avond in Noa, de club waarvan ik de muziek nog keihard hoorde toen ik rustig in slaap probeerde te vallen. Deze keer weer in een bed met een kussen.