Code Blanc

Ik vraag me af: hebben we de bijbel nu nog nodig om ons moraal af te kunnen maken? Hoewel ik het boek Thus spoke Zarathustra eindelijk zelf heb, ligt het naast mijn bed weg te rotten. Ik duik er eigenlijk niet zo vaak in als ik eerst had gedacht. Frederich Nietsche, een Duitse Filosoof uit de 19e eeuw, besloot zijn eigen bijbel te scheppen. Waarom zou iemand dat niet mogen? Dan sta ik stil bij de gedachte dat we dergelijke wetten voor deze eeuw niet meer nodig hebben.

Je christelijke of winti moraal is een mooi drogbeeld. Het existentialisme – een hedendaagse filosofische/literaire stroming waarin de afwezigheid van god individuele vrijheid, verantwoordelijkheid en de persoonlijke zienswijze vooropstelt – oefent druk uit op religieuze overtuigingen. Als je openminded naar de wereld durft te kijken, zul je zien dat moraal steeds een evolutie ondergaat. Zie je het…? Hoe collectieve geloofsovertuigingen toch langzaam sterven. Je bent als persoon uniek, zelf verantwoordelijk voor je daden en je lot, en je moet binnen jouw absurde en zinloze bestaan de vrijheid gebruiken om het zijn zelf zin te geven. Maar dit heb je niet geleerd. Want de wetenschap, een andere gedaante van religie, en politiek bepalen zogenaamd alles voor je. Geloof je als ik je zeg wie geen religie aanhangt, veel actiever kan participeren. Ook al zoek je als spirituele wezen naar iets dat dieper verscholen ligt. Dat doet een ieder volgens mij: als je nou gelovig bent of atheist. Als atheist geloof je ook.

Nietzsche schildert het geloof van een ongelovige met ‘God is dood!’ Het boek waar ik zo lang op heb gewacht is maar een plat en veel te licht ding met aan de binnekant vergeeld papier. Het brengt me een associatie alsof ik in een smerige archief duik. Bovendien, die man op de kaft lijkt niet op mij. Mijn ziel vraagt zich steeds af ‘moet ik me alleen voeden met zij die op mij lijken?’ Ik weet, mijn ego wil dat niet! Ik wil meer dan alles: ik wil niets dus. Daarom, schep ik ook leugens die een beetje bijdragen aan een zoganaamde waarheid. Met dialogen in mezelf en met door te zoeken naar converstaties met anderen kan ik steeft van stand punt veranderen. Het leven dat zo absurd is, staat bovendien ook niet stil. En ik begrijp dat die elke vorm van waarheid wordt gevoed door verschillende  illusies. Zo motiveer ik mezelf om te blijven zoeken.

Die zoektocht duwde mij in 2016 naar het Nuyn Sten Festival. Een training in script schrijven van Artlab.sr die een samenwerking met de schrijversvakschool in Paramaribo en Right About Now inc. uit Amsterdam aanging. Dit werd het begin van een nieuwe reis, want ik beloofde mezelf verschillende dingen door elkaar te gebruiken: Mijn eigen Afrikaanse achtergrond, gemixt met invloeden uit het Zuiden, Oosten en Westen. Ik nam mij voor alles te gebruiken om een theater trilogie te marineren. Het eerste stuk Pur’ Blaka regiseerde Tolin Alexander, en hij maakte er een fantastisch eindresultaat van. De acteurs voelden hun rollen heel goed aan toen het stuk bij de viering van 180 jaar Theater Thalia werd geproduceerd. Ik was net begonnen met het tweede deel dat Tintin Pesepese heet. Ruth San A Jong nam mij een jaar lang onder haal vleugels. Vanaf het begin introceerde ze een heleboel dingen aan me. Soms dacht ik zelf: luku wan tra ka dya yongu. Met Ruth mijn zoektocht voortzetten is mij tot nu toe nog een grote eer. Over Tolin zijn artistieke kwaliteiten ben ik nog niet eens begonnen te spreken.

Ik wil nu dat Tolin Alexander KROYWARA verder gaat afmaken. Net als die ander gek van twee eeuw terug, laat ik los zodat een ander aan de slag kan met weer een andere absurde verschijning. Deze keer niet bang zich te ontvermen over Suriname van morgen.