Zeg nòòit nooit

Mensen die extreem doen in het openbaar, om voor hun rechten op te komen, zijn gestoord. Iedereen kent vast wel een extravagante Men Sleeping with Men (MSM). Boelers, zoals we MSM in Suriname kennen, zijn er in diverse variaties. Ze hebben verschillende persoonlijke voorkeuren: wel of niet openlijk ervoor uitkomen, zich als vrouw te kleden, of juist schuil gaan achter het masker van stoerdoenerij. Een man die seks heeft met een man is toch gewoon mens, en dus vrij te doen wat en hoe hij wil? ‘Waarom het etiket zo nadrukkelijk opplakken?’, dwaalt weer voorbij in mijn hoofd. Eerst zag ik de noodzaak niet dat LGBT’s met de Comming Out Week om aandacht vragen voor hun rechten. ‘Een boeler die een gelijkwaardige behandeling wil, hoeft niet extreem te doen’ dacht ik.

 

Die ene foto

Extremiteit met als doel vragen om aandacht, is al heel lang bekend. Activisme is volgens mij een goed voorbeeld hiervan. Dit brengt me naar die ene foto, van een zwarte en een witte man. Beide naakt uitgebeeld, en hun erecties duidelijk zichtbaar. Een beeld dat me raakt, wanneer ik als vertegenwoordiger vanuit Suriname mee doe aan een programma voor MSM in Frans Guyana. Foto engagement is een onderdeel van de activiteiten. Ik word gegrepen door het besef dat opduikt zodra ik me afvraag welke foto mij het meest aanspreekt en waarom. In dit kunstwerk zie ik vier belangrijke zaken die in de context van mijn eigen kunstpraktijk als problematisch verborgen liggen: dominantie, racisme, kapitalisme en seksualiteit. Zodra ik dit besef, sluipt het gevoel van bevrijding mij heel langzaam te binnen. Ik maak deel uit van een groepje mannen die elkaar van een hele dag met elkaar werken beginnen te kennen. Dan raak ik geïnspireerd door datgene wat me ineens binnenvalt: mijn kunstpraktijk kan een stem zijn voor MSM, en zo kan ik datgene bestuderen wat ik in eerste instantie nooit heb gesnapt. De verhalen van verschillende mannen grijpen me. Ik ben zelf ook verrast van mijn eigen verhaal, of nog beter gezegd: van het inzicht dat ik krijg. Ik wil zelf ook bijdragen aan datgene wat ik eerst niet waardig achtte.

 

De kunst van de kunst

Om iets van een ander waarover ik een oordeel heb zelf ook in praktijk te brengen, is een kunst. Door deze kunst laat ik me al wat langer inspireren, en gebruik het als voeding voor mijn kunstpraktijk. Zo gebruik ik schilderen al heel lang, zodat twee uitersten in mezelf in debat kunnen. Schilderen is ook mijn manier van mediteren, en om contact te maken met de aarde en de hemel. Dit psychologische middel helpt me om kracht te putten en mezelf te motiveren om te blijven participeren in een wereld die ik abnormaal vind. Maar, door te schilderen doe ik nog niet mee aan het toneel dat buiten mij plaatsvindt. En precies dat wil ik juist wel. Langzaam is een behoefte om mij nationaal en internationaal te uiten in politieke debatten ontwikkeld. Intussen heb ik er ook voor gekozen. Daarbij uit ik me vooral met andere kunstvormen dan het schilderen. Schrijven ervaar ik als een geschikte manier. Kunstinstallaties, een vorm van expressie waarbij ik interactie zoek met anderen om samen iets aan de wereld te vertellen, zie ik als de beste methode voor mijn behoefte om te participeren. Omdat ik het belangrijk vind mij te kunnen voeden door het gif van anderen, zie ik die kunstinstallaties als een delicatesse. Verschillende gerechten die anderen en ikzelf durfen te bereiden, komen  hierin samen.

De kunst geeft me alle ruimte om mij te plaatsen in het rijtje van mensen die ervoor kiezen om zich extreem te gedragen en/of te uiten. Is deze groep dan echt niet goedwijs?