De zonde der zonden?

Een institutie die hele maatschappijen verziekt is de kerk. Volgens veel kerken is homo-zijn de grootste zonde. Sommige mensen mogen hun gevoelens niet uiten. Het lijkt erop dat kerkmensen degene die seks hebben met mensen van hetzelfde geslacht, bewust pijn willen doen. Want door gebrek aan de acceptatie van homo’s, raken veel mensen en hun directe omgeving nu nogsteeds zo gefrustreerd. Mensen worden letterlijk weggedrukt, omdat religie naar mijn gevoel zo haat voor deze groep zaait. Wapperend met de bijbel in de hand stimuleert men een hoop absurde, onnatuurlijke idealen. Hele gemeenschappen tonen disrespect voor andermans seksuele voorkeuren. Zoveel mensen worden ongelukkig, waardoor sommigen zelfs rond lopen met de gedachte dat God niet van hen houdt. Ik kan mij heel goed voorstellen, dat zulke mensen de zin van het bestaan niet inzien, of erger nog, besluiten om uit het leven te stappen. Daarom wil ik niets weten van religieuze overtuigingen. Ik geef liever gehoor aan natuurwetten. Vanuit de overtuiging dat God niemand straft, richt ik mij liever op datgene wat voor de ander niet kan, maar mij wel gelukkig maakt: de goddelijkheid in mezelf.

 

Een mannenman

Die goddelijkheid vraagt zich af: ‘Wat kan verkeerd zijn aan intieme liefde tussen twee mensen?’ Ook al zijn ze beiden van hetzelfde geslacht. Nu besef ik hoe ik zelf verder wil gaan: als mannenman. Een insect in mij fluistert me langzaam toe: ‘Je ontmoet een man, wiens aanwezigheid je tot diep van binnen raakt. Jullie hebben beiden zoveel verlangens voor elkaar. Tje mijn God, wat is daar dan verkeerd aan…?’ Deze vlinder beseft niet hoe daardoor leed kan ontstaan, want liefde is liefde. Wanneer ze zich ervan bewust wordt dat haar tegenstaander het ook niet altijd eens met haar is, geeft ze toe: ‘We mogen verschillen. Niets aan de hand!’ Zo kijkt de schaduw van mijn gedachten terug op mijn angst. En ze begrijpt ook dat niet een ieder in de maatschappij hetzelfde is. Maar verschil brengt een maatschappij in harmonie met haar eigen absurditeit. Helaas hoor ik wel te veel mensen nog zeggen: ‘Een man die sekst met een man? Dàt is niet normaal.’

 

Liever abnormaal

Omdat ‘normaal’ voor mij alleen als begrip bestaat, heb ik er vrede mee om abnormaal te zijn. Normaal zijn is een ideaal die mij toch niet staat. Bovendien ben ik mens: uniek. Door het uitgangspunt dat iedereen aan dezelfde norm moet voldoen, worden we allemaal in een hokje geplaatst. Ik begrijp niet hoe men kan streven naar een ideaal. Hoe gek moeten we zijn om dit nog langer in stand te houden? Wat ik wel begrijp, is dat God rekening heeft gehouden met de kracht van verschil, en diversiteit in hemel en hel maakt. Zou hij daarom ook niet meerdere soorten in de natuur willen? Zo luister ik naar mijn eigen natuur: ‘Mijn kakkerlak en mijn vlinder werken samen als een stuwende kracht.’ Een andere absurditeit dan die van de maatschappij. Daarom wil ik zelf het contact met God in stand houden. Ik vraag me niet meer af wie mij garantie moet geven van Zijn wil. Is het echt dat ene instituut? Omdat ik er nu zo naar kijk, ervaar ik innerlijke rust, liefde en respect voor mezelf en voor de ander. Dus prettig om dat gedoe, met die label om normaal te zijn, van me af te zetten. Dan zeg ik het aan mezelf: ‘Je draagt als boeler bij aan diversiteit.’

 

Kracht van diversiteit

Diversiteit in de natuur is overal zichtbaar. Het is mooi, en van die schoonheid genieten wij allemaal. Dat mensen in de maatschappij ook verschillende seksuele behoeften hebben, is vanzelfsprekend. Zo vullen wij elkaar aan. Seks is niet alleen bestemd zodat de mensheid zichzelf in stand kan houden. Het is een biologisch feit dat twee mannen of twee vrouwen geen kinderen met elkaar kunnen verwekken. Maar men zou liever kunnen stellen dat de kans voor overbevolking zichzelf reguleert, juist door mensen die zich aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht. Bovendien, te veel kinderen in de wereld ondergaan een onmenselijk bestaan. Door ook echtparen van hetzelfde geslacht het recht te geven om gezinnen te onderhouden, wordt er ruimte geschapen om deze kinderen een beter bestaan te laten hebben. Dan heb ik slecht een idee gedemonstreerd hoe het in mijn ogen niet goed dat hetro’s meer recht hebben dan homo’s. Met elkaar nuchter zijn over onze verschillen, stelt ons in staat om samen gelukkig door het leven te gaan. Daarom wil ik anderen motiveren om  gelukkig te zijn. Tenslotte hebben we allemaal de verantwoordelijkheid om onze gemeenschappen zo goed mogelijk op te bouwen. Gelukkig en apart zijn is daarbij de belangrijkste kracht.

 

Ik vind het niet erg om apart te zijn. Tegenstellingen maken een maatschappij veerkrachtig, wel met de voorwaarde: heb uw naaste lief zoals uzelf. Indien het nodig is om deel te nemen aan de zonde der zonden, om in mijn kracht te staan en bij te dragen, liever dat dan. De gedachte dat mijn God een diversiteit aan hellen heeft gemaakt, maakt mij rustig. Ik begrijp wel degelijk dat Hij precies zo heeft gezorgd voor minstens een hel die in werkelijkheid ook heel dicht tegen een hemel is.