De Samenvloeiing

Die kakkerlak is weer bezig. Het zegt me dat deze plek een machtige is om contact te maken: ‘Vanuit jezelf, met anderen, met moeder aarde en de hemel’. Ik kijk uit op de samenvloeiing van de Suriname- en de Commewijnerivier. Beide wateren houden vanaf hier de handen vast, om als eenheid over te gaan in zee. Verdwaald in mijn hoofd zit ik voor me uit te staren. Op een plaats waar ik naar achter en naar voren in mijn eigen leven durf te kijken.

Vanaf mijn tijdelijke atalier had ik een fantastisch uitzicht op het IJ, een voor Amsterdam belangrijke rivier. Ik was drie maanden in Nederland, mijn eerste keer in Europa. Na deelname aan een kunstfestival in Noordwijk belande ik ongepland bij Dedato. ‘Stage lopen in een Nederlands bedrijf is niet verkeerd’, wist ik. Bij dit bedrijf heb ik twee maanden lang drie dagen in de week meegelopen. Ik speelde een beetje en ontdekte nieuwe dingen, zoals Le Courbusier. Op de andere dagen probeerde ik aan de slag te gaan met schilderen in een bestemmingsloze ruimte van dat ontwerpbureau. Of ik bezocht musea, wat mijn leven eigenlijk ‘zwaarder’ maakte. In mijn tijdelijke atalier trok ik mij regelmatig terug. Het schilderen lukte echt niet, dus zat ik vooral met een jointje alle indrukken te verwerken. De tijd in Nederland was snel voorbij.

Enkele indrukken van de periode bij Dedato.

Nu ben je al een tijdje terug in Suriname. Je zit zoals gewoonlijk lekker te Nieuw Amstedam, bij die samenvloeing en beseftt dat je in de war bent. Weet je wel wat je verder gaat doen? Wat vast staat, is dat je die studie Infrastructuur van het Polytechnic College (PTC) gaat laten. ‘Daarmee bevredig jij je ziel niet.’ Het geklets van EzinomraH, die kakkerlak in je hoofd, houdt je echt bezig. Je vindt niet wat je zoekt. ‘Wanneer ik terug kom, zul je het merken’, fluistert de vlinder van je hart je toe. Dat is EdKe, je alterego dat is gestorven. Deze tegenstaanders in je moeten eens gaan samenwerken. Kan je de rivieren op deze plek niet as voorbeeld gebruiken?

Ik sta rustig op de plek waar die rivieren hand in hand ergens naar toe gaan, en vraag me af: ‘Wat dan..?’ Vroeger kwam ik hier op dagen waarop ik geen zin had om zoveel lesuren te volgen. Nu ik niet meer hoef te spijbelen van school, is dit een plek voor persoonlijke reflecties geworden. Meestal heb ik iets bij me om de dialogen die mijn hoofd en hart voeren op te vangen. Die leiden mij misschien naar hun eigen samenvloeiing.